De aanleiding tot oprichting – in 1877 – zijn de financiële omstandigheden geweest waaronder de volgens de pensioenwetten van 1851 gepensioneerde officieren van het Nederlandse Leger toen verkeerden. Uit verslagen van die tijd blijkt dat deze hun laatste levensdagen in kommer en kwel moesten doorbrengen en aan de algemene weldadigheid dreigden te worden overgelaten.

Toen bleek dat bij de aangekondigde verbeterde pensioenwet 1877 geen sprake zou zijn van terugwerkende kracht, is op initiatief van de Luitenant-kolonel b.d. der Cavalerie, R.A.L. Pélerin, op 16 april 1877 de ‘Vereeniging van Gepensioneerde Officieren van Het Nederlandsche Leger’ opgericht. 

De vereniging had tot doel: 

1. de billijke belangen der gepensioneerde officieren te behartigen en anderen daartoe op te wekken;

2. weldadig te werken, zowel in het belang van hulpbehoevende gewone leden, hunne weduwen en wezen, als in dat van weduwen en wezen van buitengewone leden.

Op 4 juni 1877 werd de vereniging erkend bij het volgende Koninklijk Besluit nr. 36

 

Lkol R.A.L. Pélerin,
Voorzitter 1881-1888